BEN AFFAN, ŞİMDİ SİZLERE BİR KORKU HİKAYESİ ANLATACAĞIM…

Bir varmış ve bir yokmuş…

Soğuk bir kasabanın, sislerle örtülü dar sokaklarında, unutulmuş bir ev vardı. Kimse orada yaşamazdı, kimse oraya yaklaşmazdı. Çünkü anlatılanlara göre, o evde bir zamanlar bir aile yaşamış ama bir gecede hepsi ortadan kaybolmuştu. Ne bir iz bırakmışlardı geride, ne de bir açıklama…

Ancak bazı geceler, o evin camlarında gölgeler belirir, kapısı yavaşça aralanır ve içerden fısıltılar duyulurdu. İnsanlar bunun rüzgârın oyunu olduğunu söyleyerek kendilerini avuturlardı. Ama bir gün, oraya girme cesareti gösteren bir çocuk, asla geri dönmedi…

Adı Cemil’di. On üç yaşındaydı ve korkusuz biriydi. Kasaba halkının diline pelesenk olmuş bu hikâyenin sadece bir efsane olduğunu kanıtlamak istiyordu. O gece elinde bir fenerle evin kapısına yaklaştı, derin bir nefes aldı ve içeri adım attı.

İçeride her şey eskiydi ama tuhaf bir şey vardı: Ev, sanki hala birileri yaşıyormuş gibi düzenliydi. Masanın üzerinde taze ekmek kırıntıları, şöminede yeni sönmüş bir ateşin külleri… Cemil’in içini garip bir ürperti kapladı.

Tam geri dönmeye karar verdiğinde, arkasında bir fısıltı duydu:

"Hoş geldin Cemil…"

Feneri hızla çevirdi ama kimseyi göremedi. Bir adım attı… Zeminde eski bir tahtanın gıcırdaması yankılandı. Kalbi çılgınlar gibi çarpıyordu. Fısıltı tekrar duyuldu, bu sefer daha yakından:

"Çıkamazsın..."

Cemil çığlık atarak kapıya doğru koştu, ama kapı artık orada değildi. Geldiği yer, artık bir duvar olmuştu.

Ve o gece Cemil’i bir daha hiç kimse görmedi…

Şimdi her yeni gelen fısıltıyı duyuyor musun? Eğer duyuyorsan… belki sıra sende.